Op het gevaar af dat het hier alleen nog maar gaat over judo en cavia’s is het toch leuk om te vermelden dat Siem gisteren een tweede plaats heeft behaald bij het Frans Odijk toernooi in Wijk bij Duurstede.
Het was een toernooi voor sterkere kinderen en dus moest onze judoka aan de bak. En hij deed dat goed!
Eerste partij gewonnen. Daarna één partij verloren van een wel heel behendige linkshandige jongen die een omgekeerde beenworp inzette en Siem volledig verraste. Voor het eerst vloeiden er tranen bij Siem. Binnen 3 secondes verloren. Maar hij herpakte zich en het lukte hem om het verdriet om te zetten in kracht. De volgende twee partijen eindigde weer in winst.
Dus … in de prijzenkast … glimt nu een prachtige beker. Tweede plaats!
En het belangrijkste … een kind dat trots op zichzelf is!
Twee nieuwe huisgenoten verblijden ons. Siem wilde namelijk graag huisdieren. “Jullie hebben er al één en ik niet”. Oftewel … onze poes is niet zijn huisdier.
Siem wist wat hij wilde. Cavia’s. Kort. Gladharig. Waar hij die wijsheid vandaan had, weten wij niet. Hij had er gerichte ideeën over. Dus wij op pad voor de juiste cavia’s, kooi, hooi, hout, voer, drinkfles en … voor informatie. Wij weten namelijk niets van cavia’s.
En nu zijn ze er. Onze mannen. Zwartje en Beer. Twee cavia’s van nog geen 2 maanden oud.
Inmiddels zitten we bij de kooi en kijken hoe ze eten, drinken, rennen en leven. We luisteren naar hun geluiden die allemaal nieuw voor ons zijn. Van prt prt en rrrr en tetete. Wat zou het betekenen? Gelukkig biedt het internet opnieuw uitkomst. We komen op sites waar we ons hele leven nog niet geweest zijn. Ze geven ons de informatie die we nodig hebben. Bijvoorbeeld over caviastallen, tutteren en popcornen. Je zult het maar willen weten
Dus namens onze cavia’s een zacht knorrende prt.
Voordat we het wisten was Siem zijn zomervakantie weer voorbij.
Wat eerst als wekenlange vrijheid aan onze voeten lag, is nu opgevuld met herinneringen. Onverwachts kamperen in een tent in Frankrijk. Zonnenbaarsjes vangen met een schepnet. In een kano op de Creuse. Een bezoek aan het geldmuseum in Utrecht. De 40ste verjaardag van een van de moeders. Het wisselen van weer een tand. En het leuke van die tand is dat er precies een rietje tussen past.
En vanaf morgen … gaat het gewone leven weer van start. We moeten ‘de zin’ nog even vinden.
Niet alleen zijn moeder levert op dit moment topprestaties. Siem ook!
De jaarlijkste clubkampioenschappen van Judovereniging Groot Houten stonden voor vandaag op het programma.
Had Siem er zin in? Ja!
Was hij zenuwachtig? Nee!
Had hij vertrouwen? Ja!
Zou hij gaan verliezen? Nee!
Heeft hij gewonnen? JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
Met trots presenteren wij u de enige echte clubkampioen
(categorie ± 7 jaar, ± 24 kilo, witte band met of zonder gele slip)
Klik op de foto voor de winnaar in groot formaat.
Dat kan alleen maar een geluksjaar worden!
…
Update: De eerste dag was alvast heel geslaagd!
Je bent zes en verzamelt voetbalplaatjes. Wat is het dan heerlijk dat er mensen zijn die met je meesparen. Helemaal als in zo’n pakje het felbegeerde logo van ADO Den Haag zit of je ineens de puzzel van Groningen compleet hebt. Dan heeft iemand je dus een gelukspakje gestuurd. En dan ben je blij! … Wim, bedankt!
Toen Siem maanden geleden een briefje voor een schoolvolleybaltoernooi mee naar huis kreeg, konden wij niet weten dat:
* hij daar aan mee wilde doen
* hij er al weken lang naar uit zou kijken
* zijn moeder het ploegje zou gaan begeleiden
* ze het hartstikke goed zouden gaan doen
* ze vier van de vijf partijtjes zouden winnen
* en ze zelfs de eerste prijs in de wacht zouden gaan slepen
Weer GOUD dus. Dit keer beloond met een prachtige beker die binnenkort in de prijzenkast van school staat te pronken.