Pak me dan!
De tijd vliegt. Oktober voorbij. November voorbij. En de feestelijke start van december is ook al weer gemaakt.
Siem lijkt op school zijn draai eindelijk gevonden te hebben. De buikpijn en de zenuwen verdwijnen naar de achtergrond en maken plaats voor ‘grote-jongens-verhalen’. Een stoerdere blik en steeds een beetje brutaler. Hij wordt een echte middenbouwer.
Ondertussen is hij begonnen aan een nieuwe sport: Judo! En hij vond het vanaf het allereerste ogenblik geweldig. Trots loopt hij in zijn witte pak, met inmiddels een rode slip. Hij duwt en trekt. Valt en grijpt. De judo-pakking, de leunstoel, de bulldozer. Vraag het hem zelf en hij zal het je stralend vertellen.
En dan het Sinterklaasfeest. We hadden het zichtbaar goed. Zwarte Piet wilde de kado’s brengen, sloop door het huis, hoorde ineens geluid en is van schrik weggerend. Een lang spoor aan kadootjes lagen over de trappen en door de gangen. Siem zag zelfs ‘zwarte sporen’ bij het openstaande raam op zolder. Het resulteerde in een grote berg met pakjes en poëzie.
De magie rond het 5-decemberfeest was er dit jaar nog volop, maar hij vertrouwde ons dit jaar wel toe dat alle zwarte pieten een pruik dragen. Oh, is dat zo? Ja, want zoveel mensen met zwarte haren en krulletjes bestaan helemaal niet.
